verveeld met de lucht uit mijn mond
de jeuk in mijn kont

ken ik al
ken ik al
ken ik al

verveeld met dronken stemmen in de nacht
de angst of ik ooit word verkracht

ken ik al
ken ik al
ken ik al

verveeld met verlangen vermogen vanmorgen
hoewel die met elkaar niets te maken hebben

ken ik al ken ik al ken ik al

op de fiets

onderweg  naar avonturen

in de nacht

De volgende ochtend is Dennis weg. Eerst denk ik dat hij beneden aan het ontbijt zit. Ik douche me uitgebreid. Open mijn koffer en trek een blauwe jurk aan, van een zachte stof. Sinds ik zwanger ben is dit mijn lievelingsjurk. Ik combineer de jurk met mijn roze, hoge hakken. Ik ben dan wel zwanger, maar ben niet van plan niet meer sexy te zijn. Ik ga zitten voor de spiegel en open mijn beauty case. Thailand of niet. Zonder make-up kom ik de kamer niet uit. Ik wil er graag mooi uitzien. Vooral voor Dennis. We hebben niet zo’n fijne tijd achter de rug. Het gebrek aan intimiteit, mijn buien, de extra klusjes in het huishouden. Dennis heeft het er  moeilijk mee en is niet echt meer enthousiast. Dan valt mijn oog op de koffer van Dennis. Hij zit nog dicht en staat onaangeroerd bij de deur. Zijn telefoon ligt nog op het nachtkastje. Snel knoop ik mijn haar in een knot en ga beneden kijken. Er staan een aantal tafeltjes. Er zitten maar een paar gasten aan het ontbijt. Dennis zit er niet bij. Ik probeer mezelf gerust te stellen: Hij is even een blokje om. Even de buurt verkennen. Hij komt zo wel weer aanwaaien. Ik pak wat te eten en een kop koffie, maar ik krijg niks weg. Ik ga weer naar boven en in de kamer wacht ik op Dennis. Ik wacht een uur, twee uur en dan knal ik bijna uit elkaar van onrust: Hij is echt weg! ‘Sawadee Ka’, zegt de vrouw weer bij de balie. ‘My boyfriend is missing!’ roep ik uit. De vrouw kijkt verward. Ze heeft geen idee wat ik bedoel te zeggen. ‘You miss boyfriend? You want to make phone?’ Ik blijf maar herhalen dat Dennis er niet meer is. ‘Call the police’, schreeuw ik. Ze stamelt wat en loop dan naar achter. Een jonge jongen, amper zestien, komt vanaf het woongedeelte, achter de balie, op mij af gelopen: ‘Miss, what is problem?’ Even later zit de jongen op het politiebureau op zijn dooie gemak een krantje te lezen. Ik ijsbeer langs de balie. De wat oudere agent die mij in eerste instantie te woord heeft gestaan is al een tijdje weg.‘Accident?’ had hij gevraagd. ‘No! he is missing!’ ‘I check’ zei hij en vertrok. Ik heb hier geen tijd voor. Ik wil weten waar Dennis is. Ik vraag de jongen van het hotel om een sigaret. Hij kijkt even zorgelijk naar mijn dikke buik en treft dan mijn vastberaden blik. Ik trap de klapdeur naar buiten open en sta trillend op de stoep te roken als mijn blik valt op een rij protestaffiches tegenover het politiebureau. Thai police, wake up! Staat er in grote letters. Ik loop naar de muur met de posters om te zien waar het over gaat. Ik herken meteen de man op het affiche van de krant van vanochtend. Het is de Zweedse man uit het artikel over orgaanhandel. Opeens wordt het knisperend helder in mijn hoofd. Ik snel terug naar binnen en schreeuw naar de bejaarde politieman. Even later ren ik naar buiten met het adres van de Nederlandse ambassade in mijn hand. Die rottige hakken! Ik schop ze uit en laat ze op straat achter. Ik ren zo hard en zo ongecontroleerd dat ik al snel geen lucht meer krijg. Het is ook zo godvergeten heet hier. Overal staat het verkeer vast, iedereen schreeuwt, iedereen toetert. Ik moet een tuk tuk vinden die rijdt. De voorbijgangers die ik om hulp vraag herkennen alleen het woord tuk tuk en wijzen naar de rijen tuk tuks midden op de vierbaansweg, waar chauffeurs in liggen te slapen omdat er zo weinig zicht op beweging is. Mijn voet haal ik open aan een stuk ijzer dat om een onverklaarbare reden uit de grond steekt. Ik bloed, maar ik voel niets. Ik moet de ambassade vinden. Ik heb geen water. De zon brandt. De lucht is één groot blauw gat. Ik loop totdat er weer wat beweging terug is in het verkeer en ik in de eerste de beste tuk tuk stap en het adres onder de chauffeur zijn neus duw. Die wil de onderhandeling inzetten als ik schreeuw dat de prijs niet uitmaakt. Dat ik nu weg wil en dat hij snel moet gaan en niet vast moet komen in het verkeer. Heeft hij enig idee waar ik het over heb? Hij kijkt alsof dat niet het geval is en ik heb zin om hem vol op zijn wazige hoofd te slaan, maar even later vertrekken we en we omzeilen inderdaad het verkeer. Misschien is het mijn zwetende rode hoofd, mijn dikke buik, mijn bloedende voet of de paniek in mijn ogen. Maar hij brengt me inderdaad naar de ambassade. Een keurige, blanke man zit er achter een groot bureau. ‘Spreekt u Nederlands?’ roep ik uit, terwijl ik richting zijn werkplek loop. Even later zit ik met een glas water onder een kitcherige poster van een waterval. De man bladert in een map. Hij stopt en kijkt mij aan. ‘We hebben inderdaad wel eens een Nederlander begeleid die slachtoffer was van illegale orgaanhandel. Die man lag toen al in het ziekenhuis en heeft ons ingeschakeld om zo snel mogelijk thuis te komen.’ Ik zit meteen rechtop: ‘Ik moet weten op welke plek ze hem van zijn organen beroofd hebben.’  ‘Mevrouw, ik begrijp dat heel goed. Maar dat is een zaak voor de politie. Hoe weet u zo zeker dat uw man ontvoerd is door orgaanhandelaren. Misschien is hij nu wel weer in het hotel.’ ‘Nee. Daar is hij niet. Dan zou hij mij wel bellen.’ ‘U heeft aangifte gedaan toch? De politie is nu waarschijnlijk naar hem op zoek. Het lijkt mij het beste rustig af te wachten.’ Ik stap op uit mijn stoel: ‘Die politie is een aanfluiting! Dat heb ik meteen gezien. Dat moet u ook weten. Mijn man kan overal wel zijn, dat snap ik, maar ik wil hem zoeken en dat doe ik met of zonder u hulp.’ Dan word ik overvallen door kramp in mijn buik. Ik krimp ineen en schreeuw het uit. De man probeert mij te kalmeren, maar ik wil maar één ding van hem horen: ‘Gaat u me nou helpen of niet?’ ‘Ik zal kijken wat ik kan doen en of ik wat gegevens uit Nederland kan bemachtigen. Laat me u over een uur bij uw hotel ophalen dan kunnen we samen rond gaan vragen.’ Het laatste wat ik wil is wachten, maar de man weet mij te overtuigen en ik ga terug naar het hotel. De ventilator piept en zucht in langzame golven wat frisse wind over het bed. Ik kijk naar het plafond, dat ooit wit geweest moet zijn, maar langzaam is vergeeld door rook en vuil. Ik volg de barsten en probeer niet aan Dennis te denken. Maar als ik de ijzeren greep op mijn gedachten heel even laat varen dendert de angst over me heen. Misschien wordt hij op dit moment wel opengesneden. Steken ze het ongeslepen, gore mes in zijn vlees en drukken door totdat zijn huid kapot is. Dan wrikken ze een gat groot genoeg om zijn nier eruit te trekken. Ze lachen terwijl de amateuristische verdoving Dennis alleen weerhoudt van tegen stribbelen, maar niet kan voorkomen dat hij vergaat van de pijn en zich ten volste bewust is van wat er gebeurt. Bij de deur staat nog steeds de koffer van Dennis. Ik open hem om zo dichter bij hem te zijn. De inhoud verbaast me. Drie dikke truien, waarvan één zelfs van wol. Verder alleen maar spijkerbroeken en sokken. Heel veel sokken. Alsof hij de hele sokkenmand in de koffer heeft uitgestort. Geen korte broeken, geen t-shirts, zwembroek of andere luchtige kleding. Wat is het toch een rare vent. Ik had hem moeten helpen met inpakken, maar was te druk met klagen en moeilijk doen omtrent mijn eigen voorbereidingen. Vol van schuldgevoelens zak ik neer voor het bed, op de grond, met om me heen de kleren van Dennis. Door hem te ruiken voelt hij zo dichtbij. Ik wil iets doen! Gelukkig is Charl, de medewerker van de ambassade er snel. Hij klopt op de deur en zodra ik open doe begint hij te praten: ‘Ik heb een adres: de plek waar het Nederlandse slachtoffer gevonden is. Het is geen fijn gedeelte van de stad, het is in Patpong, de hoerenbuurt van Bangkok en ik zou liever hebben dat we de politie erop af sturen.’ ‘Die gaan niks doen’. zucht ik. ‘Ik wil er nu heen.’ Even later stopt de tuk tuk aan de rand van een grote weg. De chauffeur wijst een klein steegje in. Ondanks de hitte ligt het steegje vol met plassen water. Is het wel water? Het stinkt enorm. In het midden van de steeg is een grote hoop met vuilnis. Dan schiet er iets weg voor mijn voeten. Was dat een rat? Ik probeer mijn angst te onderdrukken en denk aan Dennis. Dat hij hier misschien ergens gedumpt is, als een afgedankt stuk slachtvee. ‘Wil je terug?’ vraagt Charl. ‘Nee, ik wil weten wat hier gebeurt.’ Maar er gebeurt helemaal niets. De steeg bestaat uit blinde muren aan de ene kant en een grasveld aan de andere kant omringd door vervallen hekken, veel vuilnis en in het midden wat kinderen die voetballen met een lekke bal. Aan het einde van de steeg een andere steeg. ‘Dit huis misschien’, roep ik. Terwijl ik Charl meetrek naar een laag huis op de hoek waar een groot zilver rolluik half open staat. Voordat Charl me tegen kan houden sta ik binnen. Het is een kale ruimte, het lijkt wel een soort garage. Er staat in elke hoek een krakkemikkig bed. Op één bed ligt een meisje van amper zestien onder een dikke, blanke man. Ik schreeuw naar de man die meteen geschrokken opspringt en het toilet in rent. Dit is gewoon een hoerenhuis! Ik ben in de hel terecht gekomen. Het meisje staat nonchalant op en pakt een glas water. Ze klopt op de toiletdeur. ‘Sir, you come out, we have fuck.’ Ze kijkt mij wazig aan. Ik besta niet eens voor haar. De hoop om Dennis hier ergens te vinden dendert uit mijn lichaam. Ik krijg er keiharde wanhoop voor terug, die blaast vanuit alle hoeken van de kamer. Mijn jurk is gescheurd en hangt scheef bij mijn schouder. Ik ben vies en ik ben kapot. Ik voel me geen vrouw, ik voel me niet eens een mens. Ik voel me een beest dat uit zijn natuurlijke habitat is weggejaagd en niet meer weet hoe hij terug moet. Opeens staat Charl voor me. Zwijgend lopen we terug naar de grote straat en wachten op een tuk tuk. Ik kijk uit over de brede straat waar het verkeer geen vaste lijnen lijkt te volgen. Alles en iedereen sjeest door elkaar. Voertuigen worden zonder aankondiging opeens achteruit gereden of met piepende remmen omgedraaid, brommertjes wringen zich overal doorheen. Gek genoeg vloeit alles toch door. Maar dan staat alles stil, in mijn hoofd althans. Ik probeer te roepen, maar kan geen geluid voortbrengen. Daar is hij! Het is Dennis, daar, in die Tuk Tuk. Dan meteen daarna een ongelooflijke constatering: Hij zit daar op zijn dooie gemak, in een witte, linnen broek, zijn haar netjes gekamd, met een Thaise, jonge vrouw in zijn armen. Hij ziet mij niet. Ik sta op de stoep en kijk naar mijn voeten. Ze zijn zo vies dat ik ze niet herken. Ik ken alleen maar mijn voeten fris gewassen, nagels gelakt. Nu zijn ze zwart met opgedroogd bloed aan de zijkant. ‘Ik moet nodig mijn voeten wassen’, zeg ik tegen Charl, terwijl we de tuk tuk instappen.

Ik kom niet verder dan de dansvloer waar ik met mijn blonde haar en blauwe ogen meteen bruut het dansgeweld in word gesleurd. Omringd door plakkerige lichamen voel ik gretige, hete adem in mijn nek en overal op mijn lijf handen die uit de massa lijken te steken in plaats van een persoon toe te behoren. ‘Ik word hier gewoon aangerand!’ Ik kan geen kant op. Mijn vriendin ben ik bij binnenkomst al kwijtgeraakt en ik vraag me af hoe ik haar hier ooit terug ga vinden.

Een lange gestalte doemt op uit de massa. Het draagt hakken met dikke plateau zolen en een lange blonde pruik en onder het latex korte broekje waarschijnlijk ook een penis. Met de vriendelijkste lach pakt het mijn hand en trekt me los uit de fuik van vlees. “I protect you, you are so beautiful and blonde!” Mijn nieuwe vriendin met penis begeleidt me naar de kant van de dansarena waar ik tussen haar en haar vriendinnen veilig kan meedeinen op de muziek. Een harde funk beat die de muziek uit de favela’s eigen is dreunt door mijn lichaam. Het drankje in mijn hand waarvan ik geen idee heb wat het is begint zijn werk te doen en wanneer het hele publiek met de hand een pistool uitbeeldt en de lucht insteekt voel ik me niet eens bedreigd. Mijn vriendin met penis hangt als een waakhond om mij heen en elke keer als er een hitsig bendelid zich een weg heeft gevonden door mijn travestieten-bescherm-cirkel springt ze op het desbetreffende roofdier af en vraagt aan mij: You want him here? Als ik mijn hoofd een beetje schud weet zij genoeg en verzoekt de spierbundel een andere kant op te gaan. Tot mijn grote verbazing gehoorzaamd deze braaf en kijkt hij naar mijn vriendin met penis alsof zij de koningin van de favela is.

Het is heet. Ik zweet. Ik drink. Ik dans, alsof mijn leven er vanaf hangt. Door de trillingen van de beat beweegt mijn lichaam als vanzelf en begin ik elk besef van realiteit te verliezen. Dat ik in een probleemwijk van Rio de Janeiro ben. Dat er hier oorlog op straat is en de mensen die hier wonen wakker worden met het besef dat ze de avond misschien niet halen. Dat er geen vooruitzicht is op een beter leven. Geen geld. Geen goed onderwijs. Geen rechtvaardigheid. Het lijkt er niet meer toe te doen zolang ik kan dansen. Op zoek naar een toilet waag ik me opnieuw in de massa. Vlees op vlees. Ik plak vast en laat weer los. De handen overal voelen niet meer als een bedreiging maar als bevestiging dat we allemaal één zijn. Ik zie mijn vriendin nog steeds nergens, maar kan me er niet meer druk om maken.

Terug op de dansvloer kijk ik diep in de ogen van een jongen. Bruine ogen met een lichte spot. Zijn lip krult in de hoek tot een glimlach en de tientallen mensen die tussen ons in staan lijken te verdwijnen. Ik voel een verlangen branden dat alleen mijn lichaam toebehoort. Ik ben helemaal overgenomen door het lijfelijke en heb verder geen wensen of gedachten. Ik weet niet eens meer wie ik ben behalve dit lichaam. Een lijf dat zweet en danst en verlangt naar een ander lijf. Zijn lichtgekleurde huid glimmend van het zweet, zijn uitdrukking getekend door het zware leven en zijn verhaal verteld in de vele tatoeages en littekens. Het is een man die mij een vrouw maakt. Sterk tegenover zwak. Beschermer tegenover beschermde. Voor ik er erg in heb trekt hij me mee en kan ik nog net een knik geven naar mijn vriendin met penis. Zijn lippen zijn zacht, zijn spuug zoet, zijn greep op mijn billen stevig. Ik verdwijn bijna in de ervaring als ik bruut weg wordt getrokken door een blond meisje met een rood hoofd. ‘Waar was je nou!’ Schreeuwt mijn vriendin. ‘Ik wil hier NU weg!’ En ze begint te trekken aan mijn arm. ‘Rustig’, zing ik bijna. ‘Ik kom zo. Ga maar alvast.’ Maar ik wil helemaal niet weg. Ik wil blijven. ‘De bus vertrekt nu’, krijst ze. Mijn vriendin met penis komt er tussen en ik geef haar het signaal. Ze trekt mijn vriendin bij me weg, door de massa en ik glijd terug in het feest.

ik damp mijn adem tegen het raam
en kijk door de waas van verwachting
of ik je al zie
het donker is net zo ongeduldig
als ik
en heeft de stad gegijzeld
zoals ik mezelf
door te wachten op jou
ik wacht al dagen

- is dat um? -

de geluiden

- o, nee toch niet -

gaan op in andere geluiden

Het einde van de slurf is in zicht. Saaie, ingelijste reclames begeleiden de route. Foto’s van gezinnen met een ijzeren glimlach illustreren hoe een goede hypotheek je levenkwaliteit vergroot.
Terwijl ik de slurf uitloop kijk ik naast me in het tevreden gezicht van mijn geliefde.
‘Lekker hè, dat we er weer zijn. Er gaat toch niks boven thuiskomen.’
De grondstewardess duwt hem de slurf uit. ‘Neemt u het over, mevrouw?’
‘Ja, geef maar hier.’ Met een rotgang duw ik de rolstoel richting de bagagehal. ‘Je hoeft niet zo te racen hoor, de bagage is er toch nog niet.’, zegt mijn man.
‘Dat weet ik wel, lief, maar ik heb geen zin om met de andere mensen te lopen.’
Hij zegt niks meer.

Revalideren onder de Arubaanse zon, stond er in de advertentie. ‘Dit is precies wat we nodig hebben’, hadden we elkaar opgelucht toegesproken. ‘Er even helemaal uit.’ Terwijl mijn man in het zwembad leerde hoe je kan zwemmen zonder benen, lag ik heerlijk met een boekje op het strand. Als het te heet werd liet ik de golven op mijn lichaam kapot slaan om me daarna totaal over te geven aan de zee en op mijn rug mee de deinen met het eeuwig aanhoudende komen en gaan van het water.
Tegen het eind van de middag trof ik mijn man, in badjas in de binnentuin van het complex. Hij leek tevreden, met zijn cocktail en zijn krantje. Hij werd verzorgd.
Hij lachte toen hij me zag. ‘Kom je morgen mee naar het zwembad? Ik kan al tien meter!’ ‘Misschien wel’, had ik geantwoord: Anders overmorgen, want ik zit zo lekker in mijn boek.’
Samen met ander koppels dineerden we op het terras en wisselden ervaringen uit. Met lotgenoten aan tafel vloeiden de anekdotes mee met de wijn: Over de momenten dat je de handicap vergeet en wegloopt zonder je man. Over de ongemakkelijke stilte in de supermarkt als je man uitroept: ik ben mijn benen verloren! Heeft iemand ze gezien? Over sommige vrienden die niet meer langskwamen. We waren vrolijk en vertelden alles met een lach. Maar niemand vertelde hoe het was toen de dokter met een stalen gezicht zei dat je nooit meer seks ging hebben. ‘Hoewel’, had hij erbij gezegd, ‘seks een breed begrip is natuurlijk. Penetratie zal niet meer gaan.’ Niemand deelde hoe alles anders was geworden tijdens de kleine, intieme momenten.

De bagagehal is een verdieping lager. De roltrap zal niet gaan dus loop ik richting lift. Lift defect staat er op een briefje. Meldt u bij de informatiebalie voor begeleiding.
‘Ik ga van je af’, zeg ik zachtjes
Mijn man draait de rolstoel:
‘Huh? Wat?’
‘Ik kan niet meer. Ik ga bij je weg.’
Ik draai me om en loop richting de roltrap.

meestal zie je me een beetje uit de route
weg van eindeloos cirkelend plezier
sta ik wat te staren lekker draaien
om mijn eigen onderwerpen
soms zo ernstig en verzonken dat er heel wat sullen zijn
die kinderen verwachten met
grote ballen kleine ballen skippyballen
of een stuitervariant
en zich zorgelijk naar me buigen
of onderling fluisteren ‘of ik wel gelukkig ben’

maar ik zal je wat verklappen
ik ben gelukkiger dan riet
dat vrij kan waaien zonder zelf nog iets te wegen
zonder een mening of een vaste plek
ben ik gezegend met de uren
dat ik vanachter blauwe trots
de wereld kan bestuderen
en kijk ik zo ernstig als ik zelf wil
veilig opgeborgen achter mijn zelfgekozen blauwe bril

‘Ik voel me niet schuldig!

Ik heb deze beker zelf verdiend!

Zij hebben alles al.

En trouwens, het heet toch niet voor niks een wisselbeker.’

Een paar uur geleden lag de jonge vrouw nog op de bank in haar appartementje in Amsterdam West. Ze lag wat te zappen en probeerde zich door de indringende stem van het thuiswinkel programma niet te laten overtuigen tot het kopen van weer een fitness apparaat of geniale haarkruller. D’r haar was nou typisch zo’n voorbeeld van iets waar ze zich niet langer druk om wenste te maken. Dat had ze al genoeg gedaan. Ze had het geverfd bijvoorbeeld. Kastanjebruin. Zo’n vier maanden geleden. Uiteindelijk is het er dof en futloos van geworden en de uitgroei zit nu ongeveer op ooghoogte.

Terwijl ze haar arm strekte op de grote twee literfles cola met een luie slinger de bank op te trekken ging de huistelefoon. Ze gromde wat in de hoorn omdat het meestal toch één of ander studentje is die haar een krant of een verzekering wil aanpraten.

‘Hoi Hoi! Met Machteld.

‘Hoi’, had ze onverschillig gezegd.

‘Wat klink jij chagrijnig zeg. Heb je een kater of zo?’

‘Waarom bel je eigenlijk?? slikte ze nog net in, terwijl ze de televisie op mute zette

‘Nee, geen kater, ik kijk tv.’, antwoordde ze

‘Ben je al helemaal klaar voor vanavond?’ vroeg Machteld vrolijk

‘Vanavond?’

Terwijl ze haar verbazing uitsprak realiseerde ze zich opeens waar haar jeugdvriendin, aan de andere kant van de lijn, het over had. En in haar hoofd doemde de totaal kitscherige uitnodiging op, die twee weken eerder op de mat was gevallen. Een uitnodiging voor een diner bij Kathelijne en Bart thuis ter ere van hun tweede zwangerschap

‘Je was het toch niet vergeten!’ blèrde Machteld in de hoorn.

‘Je weet toch hoe belangrijk het is voor Kathelijne om iedereen bij elkaar te hebben!’

‘Jeetje, iedereen bij elkaar. Het hele team. Ik weet niet of ik daar wel zo’n zin in heb.’, dacht ze. Ze kon nog net haar tanden poetsen en wat water in haar gezicht gooien voordat de bel ging.  Even later trok de auto van Machteld soepel op en reden ze de straat uit.

Ze merkte hoe haar vriendin vanachter het stuur steeds zijdelings naar haar zat te kijken. Toen zuchtte Machteld en zei: ‘Je ziet er niet goed uit. Voel je je wel ok?’

‘Ik voel me prima’, zei ze gespeeld opgewekt. Ze draaide het volume van de radio omhoog en keek naar buiten.

‘Ik heb me zo vaak afgevraagd wat er nou gebeurd is. We waren zo hecht’, zei Machteld meer in zichzelf dan dat het echt een vraag was.

In gedachten woog ze af of het nog de moeite waard was een smoes te verzinnen. Dat ze zich niet lekker voelde of zo, dan zou ze Machteld vragen haar weer naar huis te rijden. ‘Is het donderdag?’ dacht ze nog. ‘Dan kan ik dat programma met die dansende honden kijken.’

Toen ze de auto parkeerden naast het grote huis aan de dijk en door het paadje, langs het versgemaaide gras en de schommel waar de eerste leg van Kathelijne en Bart vrolijk op heen en weer wiebelde, naar de grote voordeur liepen, hoefden ze niet aan te bellen. De deur zwaaide al open en Kathelijne stond met open armen tegenover ze.

‘Wat heerlijk dat jullie er zijn! Nu zijn we compleet! Alle meiden van het eerste uit 97!’

‘Kom binnen!’ riep Kathelijne terwijl ze haar aan d’r jasje trok. De geur van versgebakken appeltaart begeleidde het drietal via de enorme hal naar de eetkeuken aan de achterzijde van het huis, met uitzicht op de polder. Toen ze de keuken binnenkwamen was de hysterie compleet. Overal hoge vrouwen stemmen die enthousiaste geluiden uitkraamden. Iedereen stond op om elkaar te omarmen en er klonken overal flarden van beleefde kreten.

‘Wat zie je er geweldig uit!’

‘Die dikke buik staat je zo mooi!’

‘Wat een schitterende jurk heb je aan.’

‘O, wat lief dat je bloemen hebt meegenomen!’

Ze bleef in de deuropening staan en zag hoe Machteld zonder aarzeling het diepe in dook en vrolijk mee krijste.

In de hoek zag ze Hester staan. Die leunde statig tegen het aanrecht en was als enige andere rustig.

‘Ze is zo mooi’, dacht ze. Hester had haar volle figuur in een strakke, glimmende cocktail jurk gepropt en ze zag eruit om op te vreten: Haar dikke reet bij elkaar gehouden door de strakke stof. Haar voluptueuze borsten die alleen maar groter leken doordat ze haast de jurk uitploften. Daarmee werd ook haar, in verhouding, smalle taille geaccentueerd. Ze staarde haar aan zonder nog te letten op haar omgeving. Toen Hester d’r arm optilde om haar waarschijnlijk te groeten keek ze weg.

Toen iedereen z’n aperitiefje in de hand had schuifelde het gehele gezelschap richting de tuin. Hester kwam naast haar lopen en probeerde haar hand te pakken. Ze voelde haar zachte huid langs haar vingers glijden en trok instinctief haar hand weg. Ze bleef staan en ook Hester stopte met lopen. De rest van het team liep naar een uithoek van de tuin waar de zon nog steeds volop scheen. Ze schoven aan de eettafel die voor de gelegenheid in de tuin was gezet en schitterend was opgedekt. Het was een mooi beeld. Al die vrouwen, in mooie jurken en hoge hakken. Ze draaide zich naar Hester. Ook Hester had zichtbaar erg haar best gedaan en behalve de geweldige jurk had ze een grote rode bloem in haar losjes opgeknoopte blonde haren gestoken. ‘Je ziet er mooi uit’, ontglipte haar.

‘Dankje.

Hoe gaat het met je?,’ vroeg Hester, terwijl ze haar hoofd een beetje scheef hield.

‘Wat kan jou dat schelen?’, reageerde ze fel

‘Natuurlijk kan mij dat wat schelen, ik ben toch je vriendin.’

Van binnen voelde ze zo’n groot verdriet opkomen dat ze tot het wanhopige besef kwam dat ze weg moest. Zo snel mogelijk. Ze voelde zich verloren:

‘Je hebt me gekust’, riep ze uit, harder dan bedoeld. ‘Je hebt me gekust en daarna alles ontkend’

Hester keek haar verschrikt aan.

‘Ik dacht dat het niet zo’n big deal was.’ Ze probeerde weer haar hand te pakken. ‘Echt niet. Ik wilde gewoon niet dat mensen gingen praten.’

Hester bracht het aperitief van aardbeienvodka met prosecco naar haar mond. De aardbei die erin dreef raakte even haar lippen. Haar lippen had ze rood gestift. Het kleurde mooi bij de aardbei.

‘Die zon is fel zeg’, zei Hester in de nietszeggendheid van het moment. ‘Zullen we aan tafel gaan?’

‘Ja is goed. Ik ga nog even naar het toilet’.

In de gang was alles van marmer. ‘Het verkoelt het lichaam en de geest’, dacht ze en haalde diep adem. Ze schopte haar slippers uit en genoot van haar blote voeten op de koude stenen. In de w.c. rook het naar een behandelkamer van een kuuroord. Niet alleen een wasbak maar een heel dressoir, waarop kaarsjes brandden en een bakje met potpourri stond, moest de aandacht afleiden van dat hier gewoon gekakt en gepiest wordt. Terug in de gang viel haar oog op de grote vitrine met daarin alle hockey prijzen. Achter de bekers stonden de foto’s van het team.

Ze lachte even toen ze haar eigen vrolijke hoofd herkende tussen haar teamgenoten. ‘Wat een heerlijke tijd. Nooit nadenken maar gewoon gaan. Alleen maar spelen en lol trappen’, schoot er door haar hoofd. ‘Alsof er geen wereld buiten het hockey bestond. Maar toen kwamen de mannen en de één na de ander hield het voor gezien. Werd zwanger. Of zocht een ‘echte’ baan.’ In het midden van de prijzenkast glom de grootste trofee van allemaal. ‘Nederlands kampioen. Jezus. Wat een dag was dat. Ik dacht dat ik zou sterven van geluk. Was ik maar gestorven van geluk. Dan was ik hier tenminste niet.’ Zonder verder na te denken forceerde ze het slot en pakte de grote beker uit de kast. Ze wandelde rustig naar de voordeur en verliet het huis.

‘Morgen misschien toch maar weer eens douchen.’

In de ene hand een biertje,

in de andere een joint

‘Hier is het nog wel gezellig’